İlham perilerim sarhoş ve “O kız buraya gelecek,” diyorlar.
Onları yüreğimin rahatsız yataklarına yatırdım.
Yalanlarla kirlenmiş yataklarda, kâbus dolu bir uyku çekecekler.
Onlara acıyorum.
Yalan cennetindeler; önceki sahipleri geriye başka bir şey bırakmadı.
Kapıyı kapattım. Yarın çıkmak için can atacaklar
ve Tanrı’dan onlar için fidye isteyeceğim,
yoksa yazmayı bırakmak zorunda kalabilirim.

Tanrı, ilgimi çeken ne verebilir ki?
İlham perilerim olmadan ne kadar ileriye gidebilirim ki?
Belki kötü biriyim.
Ama iyiliğe her meylimde gördüğüm tek şey,
yaralarımın biraz daha derinleşmesi.
Belki bunlar için çok geç.
Artık düşünmeyeceğim;
düşlerimi yerin bin kat altına düşüreceğim.

Orada seninle görüşeceğim, birkaç dakikalığına.
Ve sen,
hemen topla saçlarını, kadın;
çünkü boynunda riske gireceğim.
Omuzlarından göğüs kafesine uzanan yolda uzun yolculuklara çıkıp
utangaçlığına dokunacak,
onu cehenneme emanet edeceğim.

Bu gece saçların parmak uçlarımla evlenecek.
Ruhuna açılan kapıların bu gecelik kristal kilidiyim.
Düşmek için can attığım çukurlar olacak bel gamzelerin.
Etraf bulanıklaşsa bile yalnızca seni seçeceğim.
Senin için bir yudum daha içecek,
tenin için biraz kötülük, biraz da şehvet içereceğim.

Biz Tanrı’nın yegâne sanatıyız;
bunu onun için yapmalıyız.
Galaksilerimizi çarpıştırmalı ve yıldızları evcilleştirmeliyiz.
Ruhun dünyadan koptuğunda gözlerini kısacaksın
ve o an uyumana izin vereceğim,
ilham perilerim gibi…

Ve bir daha görmeyeceğim.
Hiçbirinizi.