PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

bir-paranoid-ve-tan4

Tanrım,
muhtemelen doğru zaman değil,
ve bende yanlış kişi olduğumdan eminim,
seninle denk gelemeyiz,
mektuplarımdan kağıt uçaklar yaptığını itiraf etmelisin.
gökyüzünde çok çekici bir kaos var!
bence sende biraz intahar meğillisin.

Tanrım,
aklımda parıltılar ve gök kuşakları var,
ruhumda kılıçlar ve beyaz güller,
kalbim, tımarhaneler ve mezarlıklardan üretilmiş
omuzlarım ince köprülerden yapılmış.
dudaklarım okyanusun bir parçası.
gözlerimin üretiminde ilkel şiirler, işçi olarak çalışmış.
değer yargılarımsa yıldızlar,
artık
tarifimi
biliyorum.

Tanrım,
Hayal gücümü genişlet, 
çünkü onu artık göremiyorum.
Göz yaşlarımı alkole batır, 
onunla sarhoş olmak istiyorum. 
çünkü o gözyaşlarıma saklanıyor. 
Tanrım,
yeni bir alfabe istiyorum
çünkü bu kelimelerle o’nu anlatamıyorum. 
Tanrım, zamanda bir boşluk yarat ve bana bir bilet kes! 
hiç olmamışçasına,
hiç doğmamışçasına kaybolmak istiyorum. 
o’nsuz. 
renksiz ve rüyasız. 

Tanrım,
Herşeyi biliyor ve hiçbişeye saygı duyamıyorum,
Herkesi tanıyor ama hiç kimseyi sevemiyorum,
Sürekli konuşuyorum ama sadece duvarlarla anlaşabiliyorum,
Her yere gitmek istiyorum ama
hiçbir zaman kurtulamayacağım aitsizlikten.
ve ben senin ekürin değilim.
gülümsediğim şey senin insani değerlerin.
Rol yapışına aşığım.

Tanrım,
Kalbimin küçük odalarında resim çizen bir kız çocuğu, 
Tımarhene yaratabilir mi? 
İnsan aslında en sevdiği şeyi kaybettiğinde, bunu anlayabilir mi? 
sıfır çizgisinden o kadar uzaktayız ki,
geri dönmeyi bırak, ikimizden biri ardına bakabilir mi?
herşeyin böylesine boş olabileceği
seninde aklına gelir miydi?

Tanrım,
ne tuhaf,
sadece sen varsın,
ve tüm gücümle gökyüzüne fırlattığım mektuplarım.