PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

uçurum

Uçurum

4 Mayıs 2018

Kendimi hiç inanmadığım bi’şey uğruna kandırılmış gibi hissediyorum. Suçlu hissettiğim halde birilerini suçluyorum. Tanrım! Bu uçurumu bi yerden tanıyorum!
Ruhumun salıncaklarından düşmüş gibiyim ve zinciri kimin kestiğini aynaya bakmadığım zamanlar anlayamıyorum.
Sonuçta sadece kendini öldürmüş birini katil diye yargılaman,
ve hala yalnızlığı insanlarla algılaman,
beni gülümsetmek üzere.
Eğer sarhoş olmasaydım şu gülümsemeyi çoktan çıkarıp fırlatacaktı yüzüm, onun sağduyulu olmasına ihtiyacım var çünkü tanrı muhabbetime konuk olmuyor.
ve soru sormuyor.
Bu yüzden bi çok şeyin de sonu olmuyor. herşey o kadar sahte ki ilaçların verdiği sanallık hissi inan sorun olmuyor.
Sonu olmayan şeylere güveniyorum sadece,
bu yüzden sonsuz sevgiye sahibim evrene.
onsuz bir cennete “hayır” diyebilirim,
zaten yeterince yaşadım bu cehennemde ruhsuz bir şekilde.
İntahar dürtümden yüksek gökdelenler yapıp atlamak istiyorum yüreğimin bodrum katındaki sahte duygu tüccarlarının odalarına, yüzümdeki maskeleri değiştirirken yakalandığım gölgeler, pandomim gösterileriyle sübliminal mesajlar veriyor, kurtulmak istediğini anlatıyor aklımın içinden, gözlerimden düşürdüğüm insanlar omuzlarıma tutunuyor, içimden attığım ayrılamıyor dibimden, içimdeki şeytan dışıma gülüyor. Çünkü taşıdığım en büyük yük aştığım dağlar koleksiyonum ve tek sorunum rüyalarımın iş birliğine yanaşmaması.
iyi ve kötü arasındaki çizgiden sarhoş olduğum için yürüyemiyorum. hala biraz anlayış hak ettiğimi anlatamıyorum. Çoktan bitirdiğim bir yarışın sona ermesini bekliyorum yoksa bu kırmızı kurdaleleri ben mi kesmeliyim?
Sarhoş bir rüzgarım, fırtınalara katılamam, özgürlüğe esmeliyim.
Rotasını kırıp atmış bir gemiyim, limanlar ilgimi çekmiyor.
Yeterince güçlüyüm çünkü kimse ne bildiğimi bilmiyor.
Tanrının en sevdiği piyonuyum,
Çünkü şahlarla dalga geçiyorum,
Şah damarımdan bir yol açıyorum, kalbimin arka kapılarını tamir etmek için,
kimse önümü kesmiyor,
yeterince sıradansın geçmişimi tahmin etmek için. Sadece sessizliği seviyorum çünkü o hiç sözümü kesmiyor.
uzaklaşabildiğim tek yer gözlerim kapandığında gördüğüm o karanlık, bazen onu görmeye de kadrajım  yetmiyor,
hayal gücümden bir güç istiyorum göz kapaklarımı kaldırması için,
hayat bir şans daha istiyor tanrım beni kandırması için, neden böylesine umarsız!
neden böylesine tutarsız!
yükseklik korkum olduğunu öne sürüp gökyüzüne bir daha gelemeyeceğimi söylüyorum.
Sanki gökyüzüm ağlıyor, yağmursuz.
hatta ve hatta bulutsuz,
Salgın bir hastalıktan kurtulmuş tek insan gibiyim,
Hiç kimse izlemiyormuşçasına yaşıyorum.

iyi geceler karanlık