PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

artık

Artık

12 Şubat 2018

bütün duygularımın intaharını zorla izletilmiş gibiyim.
intikam alamayacak kadar melankoliğim,
bu gece yıpranmış ve yorgunum, babamın gömleklerinden en unutulmuş olanıyım,
çok işim var,
gökyüzünde bir mezarlık kazıyorum.
artık kağıtlara değil, damarlarıma yazıyorum.
artık kağıtlarda değil, parmak uçlarımda ölüyorum.
ne anlaşılmanın tadını hatırlıyorum,
ne anlattığım cümlelerden kumdan kaleler yapabiliyorum.
içimdeki boşluğu yaratan bir türbülanstın gökyüzümdeki,
rüzgarlarla adının kirletilmesine izin verdiğim için,
gökyüzünde bir mezarlık kazıyorum.
mezar taşını yaptırıyorum, bir domino taşından.
çünkü onlar gibi düşüyoruz.
yukarıdan. 
hiç güzel gözükmüyoruz.

Ruhumdaki arka kapıların yerini buluyorum artık.
Kalbimdeki bütün gizli pencereleri kırıyorum artık.

hiçbir yerden çıkamıyorsun.  

herkes gözlerime bakıyor,

sen ellerimdeki manzaradan,

omuzlarımdaki yalnızlığı öpüyorsun. 

herkes gözlerime bakıyor. 

ben ellerindeki yalnızlıktan,

omuzlarındaki manzarayı görüyorum.