PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

kumpas-şiir-görsel

Kumpas

1 Kasım 2017

sen,
içimin kapılarının krom kaplı kilidisin,
gözlerimdeki, küçük, kırılgan anahtar deliğisin.
Gökyüzünün utangaç kuması,
ve şeytanın en başarılı kumpasısın

ben,
yaralarımı gözaltlarımda saklamışlığım,
kendimle tanıştığımda bıraktığım sanal yarışların, canımı yakmışlığı var
üstümde hep sabahın köründe kalkmışlığı,
yalnızlığın her ayrıntısını tatmışlığımla, herşeyden uzaklaşmışlığım.
çünkü aklanmak için, karanlıkta saklanmışlığım var.
belki sadece rüzgarı hissetmek için,
kendimi en yukarıdan bırakmışlığım var.
bunu bilseydi ve,
bir günlüğüne, gökyüzünün kilidini açsaydı tanrı,
taşınırdı mutluluğa, kirpiklerimin ıslanmış yanı
bir günlüğüne, saçlarımı okşasaydı parmak uçları,
adın verildi, cehennemin bir ara sokağına.
artık
gözlerimi kaçırıyorum oradan, oraya.
çünkü onlar
ruhumun en başarısız kamuflajıydı.

aklım, büyük bir tımarhane,
ama sen hastalık hastasısın,
ve
kalbim, tek kişilik küçük bir kumarhane
ama sen hep kaybeden bir kumarbazsın.

galaksilerinden öpüyorum,
nefesini tut.
boynuna bir şiir bırakıp,
bu gece,
ruhunda uyuyorum.