PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

1

Tavan Arasındaki Hayaller

15 Haziran 2017

Nasıl başlayacağımı bilmiyorum.
bilmiyorum,
Tavan arasında hayaller saklıyorum.
ve ölü bir okyanusun içindeyim.
nefes alamıyorum, solungaçlarımı arıyorum.
derin bir psikolojideyim ve kahvemi yine yarım bırakıyorum.
ölüp ölüp dirilmeyi,
bu gece olmasada… emin ol ki.. yarın bırakıyorum…
Ameliyat masasında terk edilmiş gibiyim
Kalkamıyorum..
Ne yalan söyleyeyim.
Hiç yalan söyleyesim yok.
Bu gece
Aklımın caddelerinde ıslık çalarak ilerliyorum.
Sonra seni görüyorum,
Yaklaşıp kulağıma “korkma.. her şey bitecek..” diyorsun.
Ama sen,
Herkeste bir parçasın.
Biri parfümünü kullanıyor.
başka birisi en sevdiğim giysini giyinmiş! tanrım!
çıldıracağım!
başka biriyle saç renkleriniz aynı, tonları bile!
hatta birisiyle aynı gülüşe sahipsin , buna inanabiliyor musun?
başkasında bileklerinin naifliği var.
kimseyle göz göze gelmeden yürümenin yorgunluğu al üstümden.
sesin hariç,
gözlerini bile kopyalamış olmalılar.
Dağılmışsın…
İnsanlar komik değil mi?
Sessizce çığlık atıp, litrelerce ağlamalıyım.
yine özgür olduğumu sanıp
düzinelerce insana seni anlatmalıyım
belki de binlerce kabus görüp
en güzelini sana anlatmalıyım.
en sınırsız ama en imkansız hayalleri kurup.
hiçbirini yaşamamalıyım.
bir masal olduğunu düşünerek,
herşeyin..
ama senin hayalini binlerce yıl usanmadan kurmak için,
sadece 1 dakikalığına dönüp sana yine bakmalıyım.
kül tablosunu son kez boşaltıp..
seni
bir kaç
dakikalığına
unutmalıyım.