PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

utopyamin-kapisi

Ütopyamın Kapısı

31 Aralık 2016

Bu gece ütopyamın kapısını bulamıyorum.
uzaklaşamıyorum, sanki..
Gökyüzünün belirli bir noktasından aşağıya düşüyorum,
aklımın odalarında, aklımın oynatıldığı tiyatrolar görüyorum.
insanların gözlerinde anlamak istememe hastalığı,
ütopyamın kapısını bulamıyorum,
büyük ihtimal yastayım.
kalbimin içinde iskeletsiz kelebekler cehennem inşa ederken,
sana baktığımda, boyun kıvrımlarındaki cennete taşınmak için ikna ediyorum tanrıyı.
sana dokunduğumda, düşünebilme yetim kendini bırakıyor,
binlerce uyuşturucu kullanmış gibi hissediyorum.
dudaklarımı, boynuna miras bırakmayı
ses frekanslarında kaybolmayı planlıyorum.
bütün insanlığı, göz göze geldiğimizde siliyorum.
gözlerinin kenarındaki kırışıklıklara,
anbean, and içiyorum.
çünkü bu hayal kuraklığını, biraz seninle, biraz da şaraplarla ıslatıyorum.
bu gece ütopyamın kapısını bulamıyorum
ölmüş olmayı dilememe ramak kaldı,
birisi benden önce oraya girmiş olmalı.
ütopyama,
karanlığıma,
iç dünyama.
birisi girmiş ve kapıyı bulamayacağım bir yere saklamış olmalı.
hayallerimi, kalbimi, seni , gözaltlarımı, sarhoşluğumu, çocukluğumu orada bıraktım.
onlara bir daha ulaşamayacak mıyım?
Tanrım!
yoksa seninle bir daha uğraşamayacak mıyım?
bu gece,
ütopyamın kapısını bulamıyorum.
muhtemelen
kör kütük sarhoş
olmalıyım.