PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

pd4

Cümlelerle kavga ediyorum,
Kelimeleri tavlamaya çalışan kırık akıllı şairane yanımdan kalkmış bulunmaktayım.
Uykularımı, kabuslarıma kiralayan tecrübelerimle içiyoruz
bir masada,
ve bir masaldan atılan sahte figüranlığım tuttu,
Şimdi suskunluğuna ihtiyacım var,
Düştüğünde bizi çekmeye niyeti olanların, bağımlısı mı olduk?
Düşünceler halkasını çıkaramadık mı boynumuzdan?
ve iyi değilim,
Eminim ki gece ateşkes yapmayacak ve sanki hiç sabah olmayacak.
Sanki başkasının gözlerinin arkasında konuşlanıyorum.
Tanrım! Krom kaplı bir kalple mi konuşuyorum?
Kısa saçlı donuk bakışlı bir kadının sigarasına dalıp gidiyorum.
Dumanlar üflüyor,
Küfür ediyor yalnızlığa, ıssızlığına,hayatına,hayatındaki kırıntılara.
Hayallerimizi birleştirip, ortaya çıkardığımız sonuçsuzluğumuzu,
Üç boyutlu duygular eşliğinde,
Samimi gülümsemelere yatırıyoruz.
ve nefret ekerek,
Kırık kalplerimize ön yargılı tanrılar yolluyoruz.
İstifa dilekçesini verdi “iyi niyetim”,
Sesi kısılmış, notaları tecavüze uğramış,
Nesli tükenmiş bir şarkıdan,insanlık dersi almakla meşgulüm.
ve dudaklarının kıvrımlarında oluşan trafik,
Kritik bi ameliyata itiyor cesaretimi,
Sonra ağlayarak , cehennemin krokisini çiziyorum yüreğime .
Sonra bir parıltı, bir karanlık
İkiye yarıyor gökyüzümü,
ve ben bulanık gördüğümü hatırlıyorum,
Başımı yukarı kaldırıyorum,
Sadece mavi!
ve anlıyorum
Hayallerimin düştüğü suda,
Şimdi boğuluyorum.