PARANOID

hiç kimse izlemiyormuş gibi yaşa, hiç kimse yokmuş gibi sev

pd9

Yok

8 Ekim 2016

Yok.
inan bana, yok!
bir gözyaşı varsa eğer değeri yok,
bir kalbin varsa eğer hep kork,
bir tanrı var hala değneği yok,
bir kalemim var ve fazlasının gereği yok,
bir yankı var duyanı yok,
bir el var uzatılan, tutanı yok , bir şehir var ama sahibi yok,
gözlerin var,hala rakibi yok,
bir rüya var ama artık inanma gücü yok,
bir umut var besleyen yok.bir ruh halim var eşi benzeri yok,
bir ruh ikizim var sen deli demeden önce adını paranoid koy,
bir sigara var,depresan niyetine,masam boş!
bir kız var neden hala onun gibisi yok?
bir babam var ki sanki çocuğu yok , bir annem var ve bence daha iyi bir melek yok!
bir deli var ki zararı yok çünkü hiç akıllı yok,
bir cehennem var, içindeyim.
bir kişiliğim var onu karalayan çok,
bir para var her insanın ortak olarak taptığı… sanki tanrı yok.
bir hayal var içinde olması gereken kişi artık yok,
bir masal var gerçeklik payı yok.
bir kabus var, yatağımın misafiri gördüğüm,
bir geçmişim var her susuşlarımda gömdüğüm,
bir senaryo bu,zihnimin içinde hep ölümden döndüğüm,
kabuk tutmuş yaralara meydan okuyorum ve bu söktüğüm,son düğüm.
gel!
bir doğru bul ve doğrul,
olduğun her anın üstünde sigara söndürürken yokluğun,
bir viski şişesinde boğ kendini,
çünkü benim varlığım yok,
benim yokluğum yok,
sadece bilinçaltım var,
onun altında buluşuyoruz!

var ve yok arasında gidip gelirken
saatin tik – tak senfonisi eşliğinde
Aklımda “o”nun raks ettiğini hissettiğimde
dört duvarın eskizlerimi yansıttığı bir anda
sonbaharda,gözlerimin arkasında gökkuşakları çıktığında
karanlığın bişey anlatmaya başlamasına ramak kala
noktaların grev yaptığı bir gecede
Sessizliğin tavan yaptığı bir saatte
İlham perimin omuzlarımı arzuladığı dakikalarda
uykunun “bu gece yokum” notunu yatağıma bıraktığı saniyelerde
masamın üstünde duygularla kirlenen bir şiirdi bu.
hep,bir hiç’lik
“yok”